"เทวดาใจร้าย~"
"ฉันไปทำอะไรให้กัน!!! แย่ที่สุด!"
"แย่!!!!!!!!!!"
เสียงหวานตวาดดังลั่นท่ามกลางความมืดมิดของท้องฟ้ายามราตรี ดวงดาวที่เคยพราวแสงระยับ ซ่อนหายไปใต้กลีบเมฆ เหลือแต่ดวงจันทราสีนวลทองที่ส่องประกายอยู่บนฟากฟ้าตามลำพัง
ร่างเพรียวบางของโฮสต์หนึ่งเดียวของบาร์ที่เพิ่งสมัครงานไปเมื่อไม่กี่วันก่อนทรัดตัวนั่งลงกับพื้นหญ้าเขียวชอุ่มบนทางลาดที่ติดกันกับทะเลสาบกลางเมือง เข่าทั้งสองข้างหดงอ เพื่อเป็นที่รองรับหยดน้ำตาที่ไหลรินลงมาอาบแก้มที่มีรอยเขียวช้ำ
ดวงตารีแสนเสน่ห์เหม่อลอย ทุกข์ระทมกับความผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่อ
เด็กกำพร้าที่ไร้ความรู้อย่างเขา......จะมีสักกี่หนทางกัน........
การกระเสือกกระสนดิ้นรนเพื่อหาปัจจัยในชีวิต มันผิดตรงไหนกัน........
"นี่.......นาย........เป็นอะไรมากหรือเปล่า....."
เสียงที่ดังแทรกท่ามกลางความคิดอย่างไร้มารยาทดังขึ้นจากด้านข้าง เขาไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนี้มานั่งข้างๆเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
"มาได้ยังไง......ฉันมาก่อนนะ แล้วฉันก็อยากนั่งคนเดียวด้วย!"
"ให้มันน้อยหน่อยสาวน้อย ฉันมานอนที่นี่ตั้งแต่นายวิ่งร้องไห้มาที่นี่แล้วแหกปากโวยวายแล้ว"
ผู้ชายร่างใหญ่พูดท่ามกลางความมืด เขาเห็นเพียงเงามืดสลัวเท่านั้น
"ฉันไปก็ได้!"
อุจิตะคอกเสียงดัง ก่อนจะใช้มือซ้ายจับที่แก้มตัวเองเบาๆ อาจเป็นเพราะการขยับริมฝีปากมากเกินไป กระพุ้งแก้มที่เพิ่งโดนทำร้ายจาก แฟน ของลูกค้าทาคิซาว่าจึงเจ็บระบมไปจนทั่ว ผู้ชายที่นอนอยู่ค่อยๆลุกขึ้นนั่ง แล้วขยับตัวมาใกล้เพื่อดูแผลบริเวณที่เจ็บ
"เป็นอะไรรึเปล่า ปากแตกด้วยนี่"
"ก็อย่างนี้แหละ พวกแย่งแฟนชาวบ้าน.......สมน้ำหน้า!"
แสงจันทร์สะท้อนจากพื้นน้ำมายังใบหน้าโครงหล่อเหลาของชายหนุ่ม ทำให้อุจิเห็นว่าผู้ชายที่เข้ามาสัมผัสที่ปรางค์แก้มเขานั้น ก็มีสภาพไม่แตกต่างกัน หากแต่แผลฟกช้ำของชายหนุ่ม กลับถูกปิดด้วยพลาสเตอร์อันเล็กๆที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย
"หน้านายล่ะ เป็นอะไร?"
"ก็อย่างนี้แหละ พวกแย่งแฟนชาวบ้าน.......สมน้ำหน้า!"
ผู้ชายตรงหน้าพูดยิ้มๆ พลางแกะพลาสเตอร์ออกมาจากแผลเขียวม่วงของตัวเอง มาแปะเบาๆบนโหนกแก้มของเขา
"อี๊....สกปรก......"
ฮิโรกิร้องเสียงดัง พลางผลักอกชายหนุ่มด้วยแรงอันน้อยนิดไม่จริงจัง
"สกปรกเพราะฉันดีกว่าสกปรกเพราะดินกับหญ้าพวกนี้แล้วกัน แปะๆไปเถอะ ฉันไม่เป็นเอดส์หรอก"
"เชื่อได้ที่ไหน ชื่อเสียงเรียงนามก็ไม่รู้จัก........"
"อย่าเพิ่งจีบฉันได้มั้ย คนเพิ่งอกหักมา........."
จินถอนหายใจเสียงดัง ขณะที่โฮสต์อันดับ 1 เบ้ปาก
"ไม่เห็นจะเคยมีสเปคเป็นพะยูนหัวฟูเลยสักครั้ง"
"ไม่ใช่พะยูนซักหน่อย นี่อาคานิชิ จิน ต่างหาก"
จินพูด พลางหัวเราะให้ความขี้เล่นของร่างเพรียว ฮิโรกิเอนหัวซบกับบ่าแกร่งของเขาเบาๆ พลางโยกตัวไปมา
"ฉันชื่อ ฮิโรกิ......อุจิ ฮิโรกิ"
"นี่..........."
ฮิโรกิเอ่ยเสียงเบาๆ พลางโน้มคอจินเข้ามาน้อยๆ
"เหงาจังเลย.........."
ดวงตาของอุจิเป็นพราวระยับ จินเองก็สนองริมฝีปากให้อย่างแผ่วเบาเพราะความรู้สึกโหยหาของตัวเอง
ต่างฝ่าย ต่างต้องการที่ปลอบใจ
"อื้อ..เจ็บปาก จูบเบาๆสิ ฉันเพิ่งโดนตบมานะ....."
"ฉันก็เพิ่งโดนต่อยมาเหมือนกัน ไม่เห็นจะเจ็บตรงไหนเลย"
"ไปที่บ้านฉันนะ........."
จินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อความปรารถนาลุกโชน ฮิโรกิก็พยักหน้าถี่
ทั้งคู่ อาจคิดว่าเป็นเพียงแค่คืนหนึ่ง ที่ผ่านพ้นไป.........
หากแต่ยังไม่รู้ ว่าด้ายแดงแห่งคู่แท้.........กำลังแสดงพลัง..........
รุ่งสางของวันถัดมา เสียงโทรศัพท์รุ่นใหม่กรีดร้องจนทั่วบริเวณ ร่างผอมบางของฮิโรกิพยายามยันตัวลุกขึ้นเพื่อตะปบมือถือของชายหนุ่มร่างสูงที่มอบความสุขให้ซึ่งกันและกันเมื่อคืน และเมื่อปลายนิ้วสัมผัสได้แล้ว ก็งัวเงียปลุกอาคานิชิให้กดรับโทรศัพท์ของตัวเองเสียที
โทรศัพท์นายดัง รีบๆรับได้มั้ย คนจะนอน
จินพลิกตัวหนีร่างโปร่งบาง ไม่สนใจเสียงเรียกเข้าเอ็มพี 3 ที่ดังระงม เพราะยังไง เขาก็หลับได้.....
จิน.......ฉันง่วง ถ้าไม่รับจะตัดสายเลยนะ..
อือ.....ตัดสายไปเหอะ
เสียงแหบพร่าพูดออกเป็นโทนต่ำ ฮิโรกิจึงกดตัดสัญญาณ และล้มตัวลงนอนี่นอนหนานุ่มเคียงข้างชายหนุ่ม เบียดตัวเองเข้าแนบชิดกับแผ่นหลัง กระทั่งในที่สุดจินกต้องหันหน้ามาหา และกกกอดเขาไว้ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน
กลิ่นไอของเนื้อตัวช่างอบอุ่น ร่างใหญ่ที่โอบกอดเขา ทำให้ตัวเองราวกับเป็นลูกนกที่กำลังถูกฟูมฟักอย่างดี
ห้วงนิทรากำลังลอยอยู่ด้านหน้า แต่แล้วเสียงโทรศัพท์เจ้าปัญหา ก็ยังคงส่งเสียงรบกวนอยู่จนจินต้องขมวดคิ้วและกดรับมันอย่างขอไปที
ใครวะ!
อ้อ.......เธอเองเหรอ มีอะไร.........
ฮิโรกิปรือตามองจินที่นอนหลับตาคุยโทรศัพท์อยู่แล้วก็ขมวดคิ้ว การสนทนาที่เสียงเล็ดลอดออกมาเป็นโทนแหวแหวดของผู้หญิงเจ้าอารมณ์ และการพูดคุยที่ไม่ได้มีความเกรงอกเกรงใจกันทำให้ฮิโรกิคิดถึงความสนิทสนมกับปลายสาย
อือๆ เดี๋ยวบ่ายๆจะไปหา ตอนนี้ขอนอนก่อนได้มั้ย......
จินตัดสายโทรศัพท์ไปแล้ว แต่ต้องขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิมเมื่อรู้สึกหายใจไม่ออก
เล่นอะไร ฮิโรกิ จะฆ่าฉันเหรอ
ปลายนิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือเล็กบีบที่จมูกเขาแรง จินปัดมือนั้นออกเบาๆ แขนของฮิโรกิก็ลอยหวือออกไป ใบหน้าหวานฉ่ำบูดบึ้งอีกครั้ง และหันหลังพลิกตัวกลับแสดงอาการเหมือนเด็กเอาแต่ใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
เป็นอะไร.......
ผู้หญิงที่โทรมาเป็นใคร........
ทั้งๆที่ไม่มีสิทธิ์หึง แต่ฮิโรกิก็อดหงุดหงิดใจไม่ได้
ทาคาโกะ ว่าที่ภรรยา..โอ๊ย...ทำอะไรน่ะ
มายุ่งกับฉันทำไม! มายุ่งทำไม บ้าที่สุด!
ฮิโรกิฟาดมือไปยังแผ่นอกใต้ผ้าห่มหลายๆครั้ง ดวงตาเฉี่ยวไม่ได้ลดความร้อนแรงลงเลย ถึงแม้ปราศจากหยดน้ำตา แต่จินก็ยังสังเกตได้ในความรู้สึกเสียใจอยู่ในคำพูดและการกระทำนั้น
อะไรของนาย นอนด้วยกันแค่คืนเดียวอย่ามาโวยวายได้มั้ย!
ใช่สิ ฉันมันง่าย! ปล่อยนะ อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!
เมื่อคืนแตะมากกว่านี้ยังไม่ว่า อย่ามาหวงตัวหน่อยเลย อุจิ.......
ฮิโรกิมองค้อนชายหนุ่มด้วยความโกรธเคือง เขาสะบัดตัวรุนแรงอีกครั้ง ลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าที่ระเกะระกะในห้องแล้วเดินปึงปังออกไปด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด จินถอนหายใจแรงๆ เขาไม่คิดจะรั้งชายผู้นั้นเอาไว้
เรื่องของเมื่อคืน ทั้งๆที่รู้ว่าเด็กนี่ไม่ใช่คนไร้เดียงสา แต่เมื่อยามได้สอดใส่มันก็ทำให้เขาหงุดหงิดได้เหมือนกัน
ในเมื่อเขาไม่ใช่คนแรกของเด็กใจแตกคนนี้.......เพียงแค่นั้นก็เผลอนึกไปถึงความใจง่ายที่นอนกับใครก็ได้เพียงแค่เพราะถูกอกถูกใจ
จินเกลียดคู่นอนที่ไม่รักนวลสงวนตัวมากที่สุด ไม่สิ กับคนอื่นเขาไม่ว่าอะไร แต่กับอุจิ เขาไม่ชอบใจเอาเสียเลย
แล้วทำไม เขาต้องเอาใจฮิโรกิทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรในจิตใจของผู้ชายคนนั้นเลยด้วย
จินขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเอง พลางสะบัดผ้าห่มลุกขึ้นไปแต่งตัว เพื่อไปหาทาคาโกะที่บ้าน แต่ในหัวสมอง ก็ไม่วายว้าวุ่นถึงแต่คนที่จากกันไปไม่ดีเมื่อเช้าอยู่ตลอดทั้งวัน
"ทำแบบนี้พีจังจะลำบากใจ ยังไม่รู้อีกหรือไง......"
ประโยคที่เขาตะโกนพูดให้เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมฟังเป็นประโยคสุดท้ายสำหรับเรื่องของยามาชิตะในวันนี้ จินสั่งเหล้าเพิ่ม และจุดบุหรี่อีกหลายมวนขึ้นมาสูบระบายความอึดอัดใจ
บางที เขาอยากจะพูดให้คาเมนาชิรู้จักใส่ใจของล้ำค่าที่ตัวเองมีอยู่ แต่จินก็รู้ ว่าถ้าเขาพูดกับคาเมะดีๆก็คงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่ออีกใจ เขาก็ยังเฝ้าคิดถึงร่างบางคนนั้นอยู่ตลอดเวลา เขารู้ ว่าคาซึยะ ดูแล พี ได้ แต่เขาอยากจะพูดเป็นนัยๆกับคาซึยะเหมือนกันว่า ถ้าเมื่อไหร่ที่คาซึยะทำให้ พี เสียใจ เขานี่ล่ะที่จะไปยื้อแย่งโทโมฮิสะกลับมาเป็นของตัวเองให้จงได้
จินตวัดลิ้นเลียริมฝีปากที่ยังมีรอยฟกช้ำอยู่ พลางกวาดสายตาไปโดยรอบบริเวณราวกับจะหาสิ่งเจริญหูเจริญตาให้ตัวเองหลุดพ้นจากความคิดบ้าๆสักที
คาซึยะบอกว่า เขาไม่ได้รักพี.......หมอนั่น จะไปรู้อะไร.........
เสียงหัวเราะหึในลำคอดังขึ้น หลังจากแก้วเหล้าที่ว่างวเปล่าถูกวางลงบนโต๊ะ กระทั่งสายตา เผลอมองไปเห็นใครบางคนที่มาแทนที่ความคิดถึงโทโมฮิสะที่เขามีให้เป็นบางคราว
........ฮิโรกิ อุจจิ
หมอนั่น กำลังนั่งคลอเคลียอยู่กับแขกบางคน ที่ดูมือไวใจเร็วเสียเหลือเกิน...
...............จิน....
เสียงอุทานของฮิโรกิดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เมื่อแรงดึงที่ข้อมือส่งมาจากใครบางคนอย่างไม่ได้ตั้งตัว ร่างสูงโปร่งไม่ได้มองมาที่เขา หากแต่สายตาดุเดือด จ้องมองไปยังร่างท้วมของแขกคนปัจจุบันของเขาอยู่
กลับเถอะ.......
น้ำเสียงอ้อแอ้ของจิน ทำให้ฮิโรกิรู้ว่าร่างใหญ่กำลังเมามายสักเพียงไร เขาอยากจะลุกไปหาจิน หากแต่คำพูดที่แล้งน้ำใจเมื่อเช้ามันกำลังทำให้ทิฐิก่อตัวขึ้นอย่างยากจะหักห้าม
ฉันทำงานอยู่
งานอะไรของนาย?
ฉันเป็นโฮสต์ พอใจรึยัง ถ้ารู้อย่างที่อยากรู้แล้วก็ไปได้แล้ว ฉันมีแขก
ฮิโรกิพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ขืนแรงออกจากอุ้งมือใหญ่ หากแต่จินก็ดึงกระชากเขาออกจากลูกค้าเพียงแค่ขยับข้อมือเบาๆ
จิน!
ฉันนี่แหละแขกของนาย ไป!
แรงฉุดรั้งจากร่างสูง ทำให้ฮิโรกิใม่อาจต้านทานได้ จินผลักเขาเข้าไปในรถ และออกรถรวดเร็วเพื่อไปสู่ที่หมายโดยเร็วที่สุด ฮิโรกิซบหน้าอยู่ที่กระจก เขาไม่มีแรงจะขัดขืนจินได้เลย
หยดน้ำตาไหลรินออกมาอย่างปวดหัวใจ ระหว่างเรา คงเป็นได้แค่คู่นอนจริงๆ.....
อื้อ......พอ.........พอก่อน ฉันเหนื่อย..........
ฮิโรกิพยายามปัดป้องร่างสูงออกในเช้าวันใหม่ หลังจากกิจกรรมอันเร่าร้อนและเอาแต่ใจเริ่มขึ้นและยังไม่จบลงสักที จินนอนหอบหายใจอยู่ข้างๆ และไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระเลยสักวินาที
ทำบ้าอะไร.....งานมีตั้งเยอะแยะทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย!
บ้าที่สุด.......
ฮิโรกิหลับตาลงในอ้อมกอดของชายหนุ่ม จินสบถเสียงเบา ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าที่พูดไป ไม่รู้ว่ากำลังว่าฮิโรกิหรือตัวเองกันแน่ ที่ฉุนเฉียงเหลือเกินเวลาที่ฮิโรกิไปอยู่ในอ้อมแขนของใคร
ฮิโรกิกอดจินเอาไว้แน่น ราวกับช่วงเวลาที่ถูกบดบังด้วยความไร้สตินี้ จะเป็นเวลาเดียวที่เขาจะโอบกอดและรวบรัดคิดว่าจินเป็นของเขา และเขาเป็นของจินแต่เพียงผู้เดียวได้ เช่นเดียวกับอีกฝ่าย ที่กอดรัดเขาราวกับเขาเป็นคนสำคัญของชีวิตเช่นกัน
ฮิโรกิปล่อยให้หยดน้ำตารินลงมาอีกครั้ง และจินก็ปาดมันออกด้วยความสะเทือนใจ
เป็นอะไร ฮิโระ.....
ฉันไม่รู้...............
เสียงแหบต่ำของฮิโรกิตอบออกมาแผ่วเบา จินจูบที่หน้าผากชายหนุ่มเบาๆ และก้มลงมาสบตา
ฉันไม่รู้ว่าเป็นอะไรสำหรับจิน...........
เสียงที่บ่งบอกถึงความไม่แน่ใจ จินกระชับกอดนั้นแน่นอีกครั้ง
ขอโทษถ้าทำให้ลำบากใจ.........แต่ฉันกำลังจะแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก แล้วก็เพิ่งอกหักมาด้วยซ้ำ.......ฮิโรกิ.......
ไม่รู้ว่าจะทำให้นายหนักใจมากแค่ไหน ถ้าฉันจะบอกว่าไม่รู้ว่านายเป็นอะไรสำหรับฉัน........
แต่ฉันต้องการนายเหลือเกิน.....
ฮิโรกิกอดจินตอบเช่นเดียวกัน เขาเงยหนาขึ้นจูบที่ปากของจินเบาๆ แล้วซุกหน้าลงที่อกเปลือยเปล่า........
ฉันรักจิน.........
ถ้าจินคิดจะรักฉันบ้าง..............
ฮิโรกิสะอื้นฮักติดกันหลายครั้ง เมื่อจินลูบหัวเขาอย่างทะนุถนอม
ถ้าจินคิดจะรัก...ฉันก็จะรอ..........
อาคานิชิพยักหน้าลง และเชยปลายคางขึ้นมาสบตา
รอฉันนะ........ฉันจะไม่มีวันทำให้นายเสียใจ..........
ฉันจะรักนาย..........
end
