ท้องฟ้ายามเย็นที่โอซาก้ากำลังคราคร่ำไปด้วยก้อนเมฆสีทมึน ทั้งๆที่เมื่อเช้าอากาศยังดีอยู่แท้ๆ เขาเองยังวางแผนที่จะไปเดินเล่นชมเมืองกับนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่างคาซึยะอยู่เลย

แต่ถึงกระนั้น ร่างเล็กของโทโมฮิสะก็รู้ดี ว่าเหตุผลเรื่องฟ้าฝน ไม่ได้สลักสำคัญอันเป็นเหตุให้นัดเดทครั้งนี้ต้องล้มเลิก มันเป็นเพียงข้อปลอบใจเล็กๆน้อยๆให้กับความผิดหวังของตัวเองก็เท่านั้น ในเมื่อคาซึยะ เพิ่งส่งเมลมาบอกเขาเมื่อครู่ว่าการประชุมไม่ลุไปด้วยดี คงจะยื้อเวลาต่อไปสักชั่วโมง

ยามะพีถอนหายใจ และมองท้องฟ้าที่ร้องไห้แทนเขาด้วยความน้อยใจอยู่ริมระเบียงบ้านตากอากาศ พลางบีบมือตัวเองแน่นคลายความรู้สึกเหว่ว้าที่ประดังประเดเข้ามา

ตั้งแต่คืนดีกันในตอนนั้น เช้าของวันรุ่งขึ้นคาซึยะก็ถูกเรียกตัวจากเลขาให้รีบกลับมาสะสางงานที่บอกปัดเอาไว้ จวบจนบัดนี้โทโมฮิสะก็ยังไม่เห็นทีท่าว่างานของคาซึยะจะเสร็จสิ้นลงเสียที ทั้งๆที่ใจตรงกันแล้ว แต่อุปสรรคกลับตีรันมาจนนับไม่ถ้วน เขาพบหน้าคาเมะจนนับครั้งได้ แถมเจอกันทีไร คาซึยะก็จะเอาแต่กอดแฟ้มเอกสารไว้แน่น ไม่เห็นจะสนใจเขาเหมือนก่อนหน้านี้เลยสักนิดเดียว

น้อยใจ..................น้อยใจ................ ไอ้พวกแผ่นกระดาษโครงการบ้าบออะไรนั่น มันดีกว่าเขาตรงไหนกัน! ทำไมถึงได้เรียกร้องความสนใจไปจากคาซึยะได้ทั้งหมดแบบนั้น!!! ยิ่งคิด ยิ่งโมโหจนอยากจะเผาบริษัทคาเมนาชิให้ล่มๆไปเสียที ถ้ามันจะทำให้คาซึยะสนใจเขามาได้บ้าง

ก็ใครกัน ที่อยากจะดูแล ใครกัน ที่อยากจะบอกรักทุกๆวัน ใครกัน ที่จะไม่ละเลยความรู้สึกเล็กๆน้อยๆของเขาตามที่เคยสัญญาเอาไว้ สุดท้าย คาซึยะก็ปล่อยปละเขาเอาไว้อยู่ดี

โทโมฮิสะผละตัวเองออกจากระเบียงเพราะฝนที่กระหน่ำลงมาหนักเกินไปจนละอองของมันสาดกระเซ็นเข้ามาให้เนื้อผ้าเปียกชื้น นั่งลงบนโซฟาเนื้อดี กดรีโมทเปิดทีวีเสียงดังราวกับเรียกร้องให้ใครสักคนเข้ามาสนใจเขาให้มากกว่านี้

ทั้งๆที่รู้ว่าคาซึยะคงไม่รับรู้การกระทำที่เอาแต่ใจอย่างนี้เลย แต่ร่างบางก็ยังกระฟัดกระเฟียดนึกโมโหอยู่คนเดียวอย่างนั้น เขารู้ว่าช่วงรับทอดต่อกิจการเป็นเรื่องที่ยาก แต่ถึงอย่างไร คาซึยะก็น่าจะใส่ใจเขาบ้าง ไม่ใช่ว่าแม้แต่เข้านอนก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านหรือซึบาสะอย่างทุกวันนี้ เพราะไม่ว่าใครๆ คนที่เขาต้องการมากที่สุดก็คือคาซึยะคนเดียวอยู่ดี

แล้วทำไม คาซึยะถึงทำตัวเหมือนไม่ได้ต้องการเขามากที่สุดเหมือนกันแบบนี้ล่ะ

หรือบางที......คาซึยะอาจจะทำงานจนเซ็กส์เสื่อมไปแล้วก็ได้

เมื่อความฟุ้งซ่านแผ่ปกคลุมมาถึงความคิดวิปริตเช่นนี้ ใบหน้าสีก็ซีดลงราวกับแผ่นกระดาษที่คาซึยะมักจะกดปากกาเซ็นต์ลงไป

ถ้าคาเมะเซ็กส์เสื่อมจริง คนที่แย่....ไม่ใช่เขาหรอกหรือ? ก็ในเมื่อ เขาเป็นคนเซ็กส์จัดเสียด้วยสิ.......

ยามะพีกัดที่ริมฝีปากล่าง....ไม่ได้การ ถ้าหากเป็นแบบนั้นจริง เขาไม่ยอมแน่...... มือเรียวกดโทรศัพท์ออกไปหาฮิโรกิ ด้วยความหวังที่ว่า ทุกปัญหา ย่อมมีทางแก้

"โมชิ ฮิโระจัง ทำยังไงดี คาเมะเซ็กส์เสื่อมไปแล้ว......ทำยังไงดี......."

---------------------------------------

บานประตูเปิด และปิดลงอีกครั้งเมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา บ้านไม้ตากอากาศที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์เป็นสิ่งที่คาซึยะคิดว่ามันคงผ่อนคลายจากงานหนักๆที่รุมเร้าเข้ามาจนน่าเวียนหัว นี่ยังโชคดี ที่ในที่สุดเคียวโกะก็ยอมเลี้ยงลูกเองเสียที ไม่อย่างนั้นคงมีเรื่องน่าปวดหัวมากกว่านี้แน่ รวมไปถึงคนรักน่ารักๆที่ยอมฟังคำของเขาทุกอย่างอย่างไม่ดื้อรั้น ตั้งแต่เข้านอน จนถึงนัดที่ต้องเลื่อนไปหลายครั้งจนเขาเองก็รู้สึกผิดเสียจนชินชา

คาซึยะเหลือบตามองนาฬิกาที่แขวนเอาไว้ใกล้ต้นเสา แล้วก็ถอนหายใจแรงๆ ป่านนี้โทโมฮิสะคงหลับแล้ว และเขาต้องรีบสะสางงานที่เหลือ พรุ่งนี้จะได้มีเวลาว่างพาผู้ใหญ่จอมขี้เกียจไปเที่ยวตามนัดเสียที อันที่จริงมันก็เหลือไม่มากแล้ว ถึงไม่ทำคืนนี้ พรุ่งนี้เช้ามาเร่งมือก็ยังคงทัน หากแต่เขาอยากที่จะนอนมองหน้าหวานๆของโทโมฮิสะจนสายตะวันโด่งมากกว่าอยู่ดี

ปึก!

แฟ้มเอกสารถูกวางลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ พร้อมๆกับประตูห้องนอนที่ถูกเปิดออกโดยร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำที่บางกว่าปกติ สาบเสื้อจงใจแยกออกให้เห็นถึงหน้าอกแบนราบลงมาจนถึงหน้าท้องเรียบเนียน ในมือ ถือแก้วนมที่เย็นจนไอน้ำเกาะรอบๆเอาไว้ ขณะที่เรียวขาสีน้ำผึ้งค่อยๆขยับเดินนวยนาดมาใกล้และใช้ท่อนแขนข้างหนึ่งที่ว่างอยู่ตวัดรอบคอคาซึยะเอาไว้เพื่อโน้มคอลงมาจุมพิตที่ริมฝีปากเบาๆ
"เหนื่อยหรือเปล่า......"
คาเมะไม่อาจคาดคะเนถึงรังสีความร้อนเร่าที่แผ่ออกมาจากดวงตาคู่นั้นได้เลยแม้แต่น้อย เสียงของแก้วนมวางลงบนโต๊ะกระจก ก่อนที่เรียวแขนอีกข้าง จะโอบรอบคอเขาเพื่อให้ดวงตาจ้องมองกันได้ใกล้ยิ่งกว่าเดิม
"โทโมะไม่สบายหรือเปล่า"
"ก็เปล่านี่ ทำไมเหรอ ตัวฉันร้อนหรือไง"
ดวงตากลมโตช้อนมอง กระดกลิ้นเลียที่ริมฝีปากน้อยๆ แล้วพูดต่อด้วยเสียงแหบพร่า

"หรือว่าลิ้นของฉันมันไม่แดงเหมือนเมื่อก่อน"
กิริยาออดอ้อน จงใจบดเบียดร่างกายให้แนบแน่นกับเรือนร่างโปร่งของชายหนุ่ม เป็นเหตุให้คาซึยะต้องใช้มือลูบที่สะโพกของโทโมฮิสะ พร้อมๆกับเลิ่กคิ้วน้อยๆด้วยความไม่เข้าใจอะไรนัก หรือว่า....เขาปล่อยให้โทโมฮิสะต้องเหงาจนเกินไป
"คิดจะเล่นอะไรอีก....."
"เปล่า แค่อยากอ้อนคาเมะเท่านั้นเอง เห็นว่าทำงานหนัก....นาย ไม่ชอบเหรอ......."
ถึงน้ำเสียงจะดูสลดลง แต่ดูเหมือนการกระทำของยามะพีไม่ได้รู้สึกในน้ำเสียงตามนั้นเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วที่ไว้เล็บยาวกรีดที่สาบเสื้อสูทรตัวนอก พลางค่อยๆดึงมันออก ขณะเดียวกัน ใบหน้าหวานก็ซุกอยู่ที่ซอกคอยาวของร่างโปร่ง ใช้ริมฝีปาก ฟัน และลิ้น ถอดเนคไทค์สีเข้มออกอย่างใจเย็น คาซึยะเองก็พึงพอใจกับลูกเล่นใหม่ของคนรักอยู่มากเช่นกัน
"ฉันชอบกลิ่นเหงื่อของคาเมะที่สุดเลย เซ็กซี่ดีจัง"
เสียงหวานหัวเราะคิกคัก พลางไล่ปลายจมูกลงมาตามรังดุมเพื่อแกะเม็ดกระดุมออกจากบนลงล่าง กระทั่งปลายลิ้นสัมผัสถึงความเย็นของหัวเข็มขัด โทโมฮิสะก็พบว่าตัวเองนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าคาซึยะเสียแล้ว
"งานเสร็จหรือยัง คาเมะ"
ริมฝีปากอิ่มเอื้อน ขณะที่มือก็ค่อยๆปลดพันธนาการเบื้องล่างของคาซึยะออกอย่างแนบเนียน
"ใกล้แล้วล่ะ.....โทโมะ ให้ฉันทำงานก่อนดีมั้ย แล้วเราค่อย....."
"คาเมะก็ทำงานไปแล้วกัน ฉันก็จะทำของฉันเหมือนกัน........."
ยามะพียิ้มให้จนตากลมๆกลายเป็นขีด คาซึยะแกะมือบางออกด้วยทีท่าที่ไม่ไว้วางใจนัก ในเมื่อปกติอยามะพีไม่เคยเล่นพิเรนทร์ขั้นถึงเนื้อถึงหนังขนาดนี้เลยสักครั้ง แต่กระนั้น มือเหนียวก็ยังไม่คลายออกจากเป้ากางเกงคาซึยะไปไหนได้ โทโมฮิสะละสายตาจากดวงหน้าหล่อมาจ้องมองความรู้สึกที่ถูกปลุกโดยตัวเองตรงหน้า และค่อยๆใช้ริมฝีปากกับส่วนนั้น โดยที่ยังไม่ได้ถอดชั้นในสุดออกมา

อึก...อือ

เสียงทุ้มครางสั่นเมื่อปลายลิ้นจงใจดุนดันอยู่กับส่วนนั้นอย่างกล้าๆกลัวๆ ริมฝีปากสีแดง ดูดเม้มกึ่งกลางลำตัวของเขาอย่างมัวเมาราวกับเป็นของวิเศษ ขณะที่มือบางค่อยๆเลื่อนชั้นในลงมาให้ปลายลิ้นของโทโมฮิสะได้สัมผัสกับเนื้อโดยตรง

อึก!!!

โพรงปากอุ่นร้อนที่โอบอุ้มแก่นกายของคาซึยะเข้าไปจนหมด เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้คาซึยะไม่อาจแน่นิ่งได้อีก ค่อยๆเลื่อนเก้าอี้ล้อหมุนหนังชั้นดีมาเพื่อนนั่ง และพยายามดึงร่างเล็กให้ลุกขึ้นมาทาบทับ หากแต่โทโมฮิสะ กลับรั้งตัวเองเอาไว้ราวกับยังไม่หมดสนุกกับการที่ได้ปลุกอารมณ์ของคนรักให้ลุกโชนขึ้นมา

"อะ.......อือ........."

คาซึยะปล่อยให้โทโมฮิสะเล่นสนุกกับร่างของเขาในที่สุด มือใหญ่ลูบบนเรือนผมสีอ่อน สะกดกลั้นเสียงที่จะหลุดรอดออกมาเมื่อโทโมฮิสะดูดกลืนส่วนปลายแรง แต่ยามเมื่อปลายลิ้นเผลอเกี่ยวกับเนื้อเยื่อบางส่วน คาซึยะ ก็ไม่อาจห้ามเสียงครางอย่างพึงพอใจไม่ให้หลุดออกมาได้ มือใหญ่ค่อยๆสอดเข้าไปในเรือนผม และจับขยุ้มเพื่อกดลงให้ลึกยิ่งกว่า

"อึก........."

ใบหน้าของคาซึยะเชิดเงยขึ้น ขณะที่ฝ่ามือกลับกดให้ริมฝีปากของโทโมฮิสะมอบความรู้สึกให้มากกว่า.........มากกว่า.........และ..............มากกว่า

"อ.....อ้า..........."

ก่อนที่รสรักจะพุ่งพล่านออกมาเป็นสาย คาซึยะก็ดึงตัวยามะพีให้ละใบหน้าออกมาก่อนปลดปล่อย ถึงแม้ยามะพีจะดิ้นขัดขืนเหมือนเด็กจะยื้อเอาของเล่นอยู่บ้าง แต่ก็ถูกปลอบประโลมด้วยรสจูบที่ดุเดือด คาซึยะจูบอย่างโหยหาและดูดดื่มโดยที่ไม่ปรานีริมฝีปากกระจับบางนั่นเลยแม้แต่น้อย

อา........

กว่าที่ริมฝีปากจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระได้ ก็นับว่านานอยู่พอสมควร ดวงตาของคาเมะ จ้องมองไปยังริมฝีปากแดงที่เผยอหอบอย่างรัญจวนใจ คราบของเหลวสีขาวขุ่นยังคงติดอยู่ที่มุมปาก ดวงตากลมโตปรือมองราวกับคนกำลังอยู่ในภวังค์

อะไรเป็นสิ่งที่ปลุกให้ยามาชิตะลุกโชนราวกับไฟได้เช่นนี้.....?

ใครจะสน?

คาเมนาชิกระตุกสายเชือกชุดคลุมอาบน้ำออกเบาๆ ทั่งร่างของยามะพีก็ปากฏอยู่ตรงหน้าให้สายตาคมของเขาจ้องมองอย่างโลมเลียไปได้โดยทั่ว ทุกซอกมุมกำลังลุกชันด้วยความรู้สึกที่ล้นปรี่ ถึงแม้โทโมะจะเป็นคนกระทำทุกอย่างตั้งแต่ต้น แต่กระนั้น คาซึยะก็รู้ดีว่าขณะที่กำลังปลุกระดมเขาอยู่ โทโมฮิสะเองก็เกิดอารมณ์มากมายเสียจนจับความรู้สึกได้

ด้วยหัวใจที่เต้นแรง ด้วยทีท่าของคนที่กระหายในความรักอย่างที่เขาเองก็เป็น

ยามะพีเอนตัวซบลงบนแผ่นอกของคาซึยะ เมื่อถูกช้อนตัวอุ้มขึ้นมาเพื่อพาไปยังห้องนอน และบรรจงวางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม และริมฝีปาก ก็ทาบลงมาบนหน้าผากของเขา
"นึกว่า นายจะเซ็กส์เสื่อมไปเสียแล้ว......."
ยามะพีพูดยิ้มยิ้ม เงยหน้าขึ้นรับจูบจากคาซึยะ อีกครั้ง และอีกครั้ง ดวงตาแสนเสน่ห์ของคาซึยะกำลังดุเดือด ขณะที่จ้องมองปรางค์แก้มและดวงตา
"บังอาจจังเลยนะ"

"คนอย่างผมน่ะเหรอจะเป็นโรคพรรค์นั้นได้........"

"ก็ไม่เห็นสนใจฉันเลย นึกว่างานพวกนั้นคงทำให้นายมีอารมณ์ได้มากกว่าฉันเสียแล้ว"
ปรางค์แก้มป่องเป็นหลักฐานอย่างดีถึงความรู้สึกของโทโมฮิสะ คาเมะจูบที่แก้มราวกับเป็นคำขอโทษ ก่อนจะย้ายลงมายังซอกคอ รวมถึงไหปาร้า

เพียงแค่ไซ้ไม่นาน ทุกที่ที่ริมฝีปากลากผ่าน กลับเป็นรอยเด่นชัดขึ้นมา ช่างเป็นผิวที่บอบบางและเป็นรอยง่ายเสียเหลือเกิน

ดวงตาของคาซึยะเป็นประกายวาววับ
"สงสัยจะต้องทะนุถนอมมากกว่านี้แล้วสิ........."

แต่ว่า........น่ารักขนาดนี้.........ใครจะอดใจไหว.....

คาซึยะเคลื่อนตัวลงมาเพื่อจูบที่หน้าท้อง รวมไปถึงใช้ฝ่ามือโอบอุ้มความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ตรงกึ่งกลางของร่าง เพียงแค่สัมผัสนิดเดียว ทั้งร่างของโทโมฮิสะก็กระตุกสั่นด้วยความต้องการที่ถาโถมเข้ามามากมายเสียแล้ว

อาจเป็นเพราะ ยามะพี.....คิดถึงสัมผัสจากคาซึยะมากเกินไป
ลมหายใจร้อนเป่ารดที่หน้าท้อง เขาไล่จูบลงไปยังส่วนที่ต่ำกว่าสะดือ แต่แรงจิกที่ผม ก็ทำให้ดวงตาคมช้อนมองใบหน้าแดงก่ำของร่างเบื้องล่าง

[B]"ทำฉันซักทีสิ.....อยากจะแย่อยู่แล้ว!!"[/B]

คาเมะเลื่อนตัวขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ใช้มือผลักแยกเรียวขาทั้งคู่ให้แยกออกจากกัน ดึงสะโพกน้อยให้เข้ามาประชิดตัวจนสัมผัสถึงแก่นกลางร่างกายของเขาที่ดุนดันอยู่ตรงปากทางอ่อนนุ่มของยามะพี
"พูดจาน่าให้รางวัลจังเลยนะ......"
"ฉันก็อยากได้รางวัลจะแย่อยู่แล้ว คาซึยะ......"
ดวงตากลมโตของยามะพีฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความอัดอั้น ใช่สิ! คาซึยะสบายไปแล้วตั้ง 1 รอบ ก็เลยมีเวลามาแกล้งให้เขาทรมานอย่างนี้ได้นี่นา ยามะพีดึงหมอนที่รองอยู่บนต้นคอออกมาปิดหน้าตัวเองเมื่อสายตายิ้มเยาะของคาซึยะกำลังทิ่มแทงเข้ามาในม่านตาของเขา

โธ่เว้ย!!! ก็คนมันกำลังจะไม่ไหวถึงได้กล้าพูดอะไรแบบนั้นออกไปหรอกนะ! ที่จริงเขาก็อายจะแย่แล้วเหมือนกัน!

"อยากให้ทำมากกว่านี้แล้วเหรอ...."
คาซึยะยังรั้งรอที่จะปฏิบัติกิจ โทโมฮิสะจึงเขวี้ยงหมอนที่บังความกระดากอายนั้นใส่ใบหน้าหนาจนดัง 'ปุ'

"คาซึยะ!!! ถ้าไม่ทำเดี๋ยวนี้ เราเลิกกัน!!!! อ๊า.........อะ......อ๊ะ......!"

เพียงประโยคนั้นหลุดมา คาซึยะก็ไม่รั้งรอที่จะหยอกเอินคนที่ทอดกายให้เบื้องล่างอีกต่อไป เพียงแค่ออกแรงดันสะโพกไปน้อยๆเท่านั้น ช่องทางที่ชุ่มชื้นของยามะพี ก็ดูดกลืนเรือนกายของเขาเข้าไปอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง และผนังอ่อนนุ่มภายในก็เป็นอีกสิ่งเร้าที่ทำให้คาซึยะ ไม่คิดจะหักห้ามแรงปรารถนาของตัวเองเช่นเดียวกัน
"คาซึ......อ่า.คาซึยะ.............คาซึยะ..........."
เสียงแหบพร่าที่เอาแต่เอ่ยเรียกชื่อของเขา ใบหน้าหวานที่แสดงออกมาถึงความพึงพอใจที่ได้รับ คาซึยะขยับสะโพกตัวเองรุนแรงขึ้น ยิ่งแก้มใสของยามะพีแดงซ่านขึ้นเพราะเลือดที่สูบฉีดเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนคาซึยะจะขยับตัวรุนแรงตามอารมณ์ที่ถูกกักเก็บเอาไว้เนิ่นนานมากเท่านั้น

หยดน้ำตาแห่งความสุข ไหลรื้นลงมาหยดรินลงบนที่นอนสปริงที่คอยดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่อการขยับตัวเต็มไปด้วยความรุนแรงแห่งรสรัก

"อะ...........อย่างนั้น...........อื้อ......"

"อยากเร็วกว่านี้อีกไหม....."

"อื้อ....อ๊ะ....มะ..........ไม่ ช้าๆ ฉัน.........อ....ไม่ไหว....."

ยามะชิตะเงยสะบัดใบหน้าให้เม็ดเหงื่อสาดกระเซ็น เช่นเดียวกับคาซึยะ ที่หยดเหงื่อไหลรินลงมาถึงยอดจมูกและปลายคาง

"อา....ข้างใน นายร้อนไปหมด......"
เสียงของคาซึยะกระซิบแหบพร่า ส่งจังหวะช้า และเร็วสลับกันจนโทโมฮิสะแทบจะสำลักความสุขที่ได้รับมา....ลึก....แม้แต่ตัวเอง ก็ไม่อาจคาดคะเนได้ว่าคาซึยะ ส่งคามรู้สึกดีเหล่านั้นมาลึกแค่ไหนแล้ว

"อา......."

กระทั่งความรู้สึกที่ใกล้ปริแตกของทั้งคู่มาสิ้นสุด ณ ปลายทาง ใบหน้าหวานและโครงหน้าหล่อของทั้งคู่แดงก่ำ กลิ่นที่หอมหวานของหยดน้ำสีขาวขุ่นก็ฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ วงแขน โอบรัดกอดกันแนบแน่นด้วยความเปรมดิ์ปรี

"อา............."

ลมหายใจหอบฮั่กของทั้งคู่ผ่อนลงจากสูงสุด เช่นเดียวกับอุณหภูมิที่ค่อยบรรเทาลงทีละน้อย แต่กระนั้น ทั้งสองร่างที่นอนทาบทับกันอยู่ ก็ยังรู้สึกถึงอุนณหภูมิของร่างกายที่สูงกว่าปกติอยู่ดี

คาซึยะยันตัวเองด้วยสองแขนให้ลุกขึ้นมามองหน้าหวานได้อย่างถนัดถนี่ เสยผมที่ปรกลงมาบนใบหน้าและเหนียวติดกับเม็ดเหงื่อที่แห้งกรัง พลางถอดถอนตัวเองออกมาช้าๆ

อา....... ใบหน้าของโทโมะ ยังปรากฏถึงร่องรอยความสุขที่เพิ่งผ่านพ้นไปอยู่เลย

แผ่นอกกระเพื่อมรุนแรง จนยอดอกสีชมพูสุขภาพดีแข็งชัน

คาซึยะก้มลงไปเพื่อใช้ปลายลิ้นสัมผัสอีกครั้ง ถึงแม้ฝ่ามือของยามะพีจะดันหน้าของเขาออกเพื่อแสดงอาการต่อต้านก็ตาม

"เหนื่อยอยู่ไม่ใช่เหรือไง"

"เหนื่อยก็ทำต่อได้......"

"พอแล้ว......ไปทำงานก่อนเถอะ.....ถ้าเสร็จแล้วค่อยมาทำฉันก็ได้......"

โทโมฮิสะหลับตาลง พลิกตัวหันหลังให้คาซึยะเพื่อป้องกันตัวเอง
"ยังไง....ฉันก็เสร็จคาเมะอยู่ดี......"
คาซึยะยิ้ม แล้วลุกออกจากเตียง สวมเสื้อคลุมตัวเดียวเพื่อไปยังโต๊ะทำงาน แก้วนมเย็นๆระเหยเอาอุณหภูมิต่ำออกไปแล้ว หากแต่ว่าความรู้สึกชื่นใจเมื่อได้ยกมันขึ้นมาดื่ม กลับเป็นสิ่งที่ทำให้คาซึยะรู้สึกดีกว่าเป็นไหนๆ

เพียงแค่ 3 ชั่วโมง ที่โทโมฮิสะได้พักหลับ ก็ถูกสะกิดด้วยปลายลิ้นของชายหนุ่มนักธุรกิจอีกครั้ง
"งานเสร็จแล้ว โทโมะล่ะ....."

"ให้ผมทำคุณให้เสร็จต่อได้หรือยัง?.........."
โทโมฮิสะทำหน้างอ แต่ก็ยินยอมให้คาซึยะลงมืออยู่ดี
"พรุ่งนี้ต้องพาไปเที่ยวด้วย...ห้ามผิดคำพูดแล้วนะ........"

"ไม่ผิดคำพูดแน่ๆ ถ้าพรุ่งนี้โทโมะลุกไหวนะครับ"

นิ้วมือเรียวยาวของคาซึยะเลื่อนไปปิดไฟโคมข้างหัวเตียง ให้ภายในห้องครองความมืดมิดและเสียงแห่งความสุขสมที่ครางเครือผะแผ่วออกมา

ดวงดาวเป็นร้อยพันแอบมองทั้งคู่ใต้แสงจันทร์ของคืนเดือนเพ็ญ ตามคำมั่นสัญญาของคาซึยะ

เขากำลังเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เหมาะสมกับโทโมฮิสะ และไม่เคยคิดจะละเลยทุกความรู้สึกเล็กๆน้อยๆในก้นบึ้งจิตใจเลยสักครั้ง

ผู้ร่วมงานคงรู้ดียิ่งกว่าตัวคนขี้น้อยใจ เพราะโปรเจคที่กำลังสะสางอยู่นี้เวลาจนถึงปลายเดือนหน้า แต่คาซึยะกลับเร่งมือกระทั่งสำเร็จลุล่วงภายใน 7 วัน.....

ด้วยอานุภาพแห่งความรัก และด้วยความรู้สึก ที่แท้จริง......

------------------------

plas++

รุ่งสางของวันใหม่เข้ามาเยือนบนเตียงที่ยังคงส่งเสียงเอียดอาดอย่างไม่หยุด โทโมฮิสะกรีดร้องเป็นครั้งที่เท่าไหร่ตัวเองก็ไม่อาจคะเนนับได้ ยามเมื่อคาซึยะถอนตัวออกได้ไม่นาน ก็จะกลับเข้ามาใหม่ด้วยอารมณ์ที่ฮึกเหิมกว่าเป็นเท่าตัว.....ไม่มีอาการของคนเซ็กส์เสื่อมอย่างที่เขาเข้าใจเมื่อทีแรกเลยสักนิดเดียว
"คาเมะ มันเช้าแล้วนะ....."
"ไม่มีข้อห้ามว่าห้ามทำอะไรตอนกลางวันนี่นา"
คาซึยะพูด พลางซุกปลายจมูกลงบนกกหู ใช้ปลายลิ้นตวัดเลียหลายครั้งจนใบหูของยามะพีชุ่มชื้น
"จะพาไปเที่ยวไม่ใช่เหรอ"
ยามาชิตะดันตัวเองออกเพื่อลุกขึ้นนั่ง แต่อาการล้าที่สะโพก กลับทำให้ต้องทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกรอบ
"ลุกไม่ไหวก็ไม่ไป........."
"ไหว!!!!"
เสียงแหวตวาดกลับ ยามะพีพยายามลากตัวเองลงจากเตียงอีกครั้งด้วยเรียวขาที่สั่นพร่า และจะล้มลงอีกครั้ง หากไม่ได้แขนกำยำของคาเมะประคองเอาไว้เสียก่อน
"ถ้านายไม่จับ ก็ยืนไหวหรอกน่า!"
"เชื่อแล้วครับ งั้นไปอาบน้ำเถอะ ถ้านั่งรถล่ะก็ผมพาไปเที่ยวก็ได้"
ยามะพียิ้มแก้มปริ พลางเกาะแขนคาซึยะที่เดินพยุงเขาไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลกันนัก

"แล้วทำไมเมื่อวานถึงได้เล่นซนแบบนั้นล่ะ"

"ก็นึกว่านายเซ็กส์เสื่อมน่ะสิ........"

คาซึยะเปิดน้ำอุ่นให้ ยามะพี พลางเดินลงไปนั่งในอ่างด้วยกัน
"ก็เลยโทรไปปรึกษาฮิโรกิ........."
คาเมะอมยิ้มขอบคุณอดีตเพื่อนร่วมงานด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ หยิบฟองน้ำที่วางอยู่ใกล้ๆกับสบู่มาถูแผ่นหลังทีเต็มไปด้วยความประปรายของรอยจูบกลีบกุหลาบ

ก็โทโมฮิสะเนี่ยน๊า......ปรึกษาใครไม่ปรึกษา ดันมาปรึกษาโฮสต์มือหนึ่งที่เก่งกาจทางด้านเอาใจลูกค้าเสียเหลือเกิน..... ที่ต้องเหนื่อยทั้งคืนแบบนี้ก็สมควรแล้ว......

เล่นอะไรไม่กลัวสามีตัวเองหัวใจวายเอาซะบ้างเล้ยยย

e n d